Overview: Genesis 1-11 - YouTube

Libri i Zanafillës është libri i parë i Biblës, linja historike e të cilit ndahet në dy pjesë kryesore.

Kapitujt 1 deri 11, tregojnë historinë e Perëndisë dhe të të gjithë botës dhe pastaj vijnë kapitujt 12 deri 50

që përqendrohen në tregimin e historisë së Perëndisë dhe një njeriu, Abrahamit dhe pastaj të familjes së tij.

Këto dy pjesë lidhen nga një histori kyçe në fillim të kapitullit 12 dhe kjo strukturë na jep të dhëna

se si ta kuptojmë mesazhin e të gjithë librit në tërësi dhe sesi e prezanton historinë e të gjithë Biblës.

Libri fillon me Perëndinë që e merr çrregullsinë dhe errësirën të përshkruar në fjalinë e dytë të Biblës

dhe prej saj Perëndia krijon rend, bukuri, mirësi dhe krijon një botë ku jeta mund të begatohet

dhe Perëndia krijon qëniet e quajtura njerëz, apo Adam në hebraisht.

Ai i bën ata sipas shëmbëlltyrës së Tij, që ka të bëjë me rolin dhe qëllimin e tyre në botën e Perëndisë.

Kështu njerëzit janë bërë për të qenë reflektues të karakterit të Perëndisë ndaj botës

dhe janë përcaktuar si përfaqësuesit e Perëndisë për ta sunduar botën për llogari të Tij

që në kontekst do të thotë të shfrytëzojnë gjithë potencialin e saj, të kujdesen për të

dhe ta shndërojnë në një vend ku të ketë edhe më shumë jetë.

Perëndia i bekon njerëzit - kjo është një fjalë kyçe në këtë libër - dhe u jep atyre një kopsht,

vendin nga ku fillojnë të ndërtojnë botën e re.

Thelbi është që njerëzit mund të zgjedhin se si ta ndërtojnë këtë botë

dhe kjo përfaqësohet nga Pema e Njohjes së Mirës dhe së Keqes.

Deri në këtë pikë ka qenë Perëndia ai që ka përcaktuar se çfarë është e mirë dhe çfarë nuk është

por tani Perëndia po u jep njerëzve dinjitetin dhe lirinë e zgjedhjes: A do t'i besojnë ata përcaktimit të Perëndisë

për të mirën dhe të keqen apo do të kërkojnë pavarësi dhe do ta përcaktojnë vet të mirën dhe të keqen?

Rreziqet janë shumë të mëdha. Të rebelosh kundër Perëndisë do të thotë të përqafosh vdekjen

sepse po i kthen shpinën vet dhënësit të jetës. Kjo përfaqësohet nga Pema e Jetës.

Kështu në kapitullin 3, një krijesë e misterioze - një gjarpër - shfaqet në histori.

Për gjarprin nuk jepet asnjë përshkrim përveç që është një krijesë e bërë nga Perëndia

dhe sqarohet që është krijesë e rebeluar ndaj Perëndisë e që dëshiron t'i çoj njerëzit në rebelim dhe vdekje.

Gjarpri e tregon ndryshe historinë e pemës dhe të zgjedhjes.

Ai thotë se të kërkosh të kesh njohurinë e të mirës dhe së keqes nuk ka për të shkaktuar vdekje,

faktikisht ajo të sjell jetë dhe të bën të jesh si Perëndia.

Ironia e gjithë kësaj është tragjike sepse e dimë që njerëzit tashmë janë të ngjashëm me Perëndinë,

ata u krijuan për të reflektuar shëmbëlltyrën e Perëndisë, por në vend që t'i besonin Perëndisë,

njeriu kërkon pavarësinë dhe e përcakton vet njohjen e të mirës dhe së keqes

dhe menjëherë historia merr të tatëpjetën duke dalë jashtë kontrollit.

Pasoja e parë është prishja e marrëdhënieve njerëzore. Papritmas burri e gruaja kuptojnë sa të cënueshëm janë

aq sa nuk mund t'i besojnë dot njëri tjetrit, prandaj bëjnë rroba që ta mbulojë trupin karshi njëri tjetrit.

Pasoja e dytë është që lidhja e ngushtë midis Perëndisë dhe njeriut prishet.

Ata vrapojnë të fshihen ndaj Perëndisë dhe kur Ai i gjen ata fillojnë manovrën e fajësimit se kush rebeloi i pari.

Pikërisht këtu historia ndalon dhe vijohet nga një seri poemash të shkurta ku Perëndia i deklaron

gjarprit dhe pastaj njeriut pasojat tragjike të veprimeve të tyre.

Perëndia i thotë gjarprit se pavarësisht fitores në dukje ai është i destinuar për humbje dhe do të hajë pluhur.

Perëndia premton se një ditë, një farë apo një pasardhës do të vijë prej gruas

dhe ka për t'i dhënë një gotitje vdekjeprurëse kokës së gjarpërit, çka tingëllon shumë lajm i mirë,

por fitorja ka për të kushtuar sepse edhe gjarpri do të japë një goditje vdekjeprurëse

ndaj thundrës së pasardhësit kur t'ia shtypë kokën; një premtim tepër misterioz për një fitimtar të lënduar

por në rrjedhën e historisë deri këtu kuptohet që kjo është një vepër e hirit të Perëndisë.

Njerëzit sapo janë rebeluar dhe çfarë bën Perëndia? Ai premton që t'i shpëtojë ata.

Por kjo nuk i fshin pasojat e vendimit të njerëzve, prandaj Perëndia i informon ata se tani

çdo aspekt i jetës së tyre si në shtëpi edhe në fushë do të jetë e pushtuar nga trishtimi dhe dhimbja

përshkak të rebelimit, duke i çuar të gjithë në vdekje.

Prej këtej historia përkeqësohet; kapitujt 3 deri 11 tregojnë zgjerimin e pasojave të rebelimit

dhe prishjen e marrëdhënieve njerëzore në çdo nivel.

Tregohet historia e dy vëllezërve: Kaini dhe Abeli. Kaini është kaq xheloz ndaj të vëllait sa dëshiron që ta vrasë.

Perëndia e paralajmëron atë që të mos i jepet tundimit por ai sidoqoftë e bën duke e vrarë të vëllanë në fushë.

Pastaj Kaini shkon të ndërtojë një qytet ku mbretërojnë dhuna dhe shkeljet

dhe e gjitha kjo mishërohet në historinë e Lamekut. Ai është njeriu i parë në Bibël që ka më shumë se një grua;

ai i grumbullon ato si prona dhe pastaj vijon të këndojë një këngë të shkurtër

se si ai është më i dhunshëm dhe më hakmarrës se sa kishte qenë Kaini.

Pas kësaj mbërijmë në historinë e çuditëshme të bijve të Perëndisë që mund t'i referohet engjëjve të këqij

ose mund t'i referohet mbretërve të lashtë që pretenduan prejardhje prej zotave

dhe si Lameku ata morën aq bashkëshorte sa zgjodhën vet dhe sollën në jetë Nefilimët, heronjtë e lashtë.

Kushdo pikëpamje qoftë e saktë, thelbi është që njerëzit po ndërtojnë mbretëri që e mbushin botën

me dhunë dhe me më shumë prishje. Si përgjigje ndaj kësaj na thuhet se Perëndia u brengos në zemër.

Njerëzimi po shkatërron botën e Tij të mirë dhe po shkatërrojnë edhe njëri tjetrin, prandaj nga pasioni

për ta mbrojtur mirësinë e botës së Tij, Ai e pastron atë nga ligësia e njerëzimit nëpërmjet përmbytjes së madhe.

Por Ai mbron një njeri të pa të metë, Noeun dhe familjen e tij, të cilin e cakton si Adamin e ri.

Ai e përsërit bekimin hyjnor dhe e dërgon atë të dalë nëpër botë, kështu që shpresat tona shtohen

por dhe Noeu dështon, edhe ai gjithashtu në një kopsht.

Ai shkon e mbjell një vresht dhe dehet. Pastaj një nga bijtë e tij, Kami bën një veprim turpëruese ndaj babait.

Ja pra ku kemi Adamin e ri, lakuriq dhe të turpëruar, pikërisht si Adami i parë; dhe rënia ia nis sërish.

Kjo na çon tek themelimi i qytetit të Babilonisë. Populli i Mesopotamisë zotëron teknologjinë e re të tullës.

Ata mund të ndërtojnë qytete e kulla më të mëdha dhe më shpejt se sa kanë mundur të tjerët më parë

dhe ata dëshirojnë që të ndërtojnë një lloj të re kulle që mund të ngjitet deri tek zotat, për t'i bërë një emër vetes;

është imazh i rebelimit dhe arrogancës njerëzore; është rebelimi në kopsht i përshkallëzuar,

prandaj Perëndia e thyen krenarinë e tyre dhe i shpërndan.

Këto janë një grup historish nga më të ndryshmet, por mund të shihet se të gjitha trajtojnë të njëjtën çështje.

Perëndia vazhdon t'u japë njerëzve mundësinë për të bërë gjënë e duhur në botë dhe ata e shkatërrojnë atë.

Këto histori shpallin se ne jetojmë në një botë të mirë që e kemi shndërruar në të keqe;

që të gjithë kemi zgjedhur të përcaktojmë vet të mirën dhe të keqen, kështu që të gjithë japim kontributin tonë

në këtë botë të marrëdhënieve të prishura, që na çon në konflikte, dhunë dhe në fund vdekje.

Por ka shpresë. Perëndia premton se një ditë do të vijë një pasardhës, fitimtari i lënduar që do ta mund të keqen.

Prandaj pavarësisht ligësisë njerëzore, Perëndia është i vendosur ta bekojë dhe ta shpëtojë botën e Tij.

Kështu që pyetja kryesore sigurisht është se çfarë do të bëj Perëndia?

Dhe historia në vijim, kyçi, ofron përgjigjen, por për tani kjo është përmbledhja se çka thotë Zanafilla 1 -11.

Na kontaktoni: [email protected]