Your Social Security Card is Insecure - YouTube

Οι Αμερικάνοι λατρεύουν την ανεξαρτησία τους·

ένα έθνος καινοτόμων ανθρώπων, οι οποίοι δεν ζουν υπό το βλέμμα της κυβέρνησης

(αν εξαιρέσει κανείς την κυβέρνηση).

Έτσι, σε αντίθεση με άλλους λαούς, οι Αμερικάνοι δεν έχουν δελτίο ταυτότητας

και ακόμα και η ιδέα να αποκτήσουν αποτελεί ένα πολιτικό καυτό θέμα σε όλες τις εκλογές.

Τα αποτελέσματα είναι πάντα ίδια: ΔΕΝ χρειαζόμαστε ταυτότητα.

Ωστόσο, οι Αμερικάνοι πολίτες έχουν ήδη αυτό:

μία κάρτα με έναν μοναδικό αριθμό η οποία ζητείται σε πολλά μέρη για να αποδείξεις ποιος είσαι.

Αυτή είναι η κάρτα Κοινωνικής Ασφάλισης

και έχει γίνει κάτι σαν ταυτότητα/ειδικός κωδικός για να αναγνωρίζονται οι πολίτες

αν και αυτός δεν ήταν ποτέ ο σκοπός της.

Για τους Αμερικάνους, το να κρατούν μυστικό αυτόν τον αριθμό είναι πάρα πολυ σημαντικό

αφού είναι το κλειδί με το οποίο η κυβέρνηση σε αναγνωρίζει

και το να τον χάσεις είναι η χειρότερη κλοπή ταυτότητας που μπορεί να σου συμβεί.

Πώς, λοιπόν, κατέληξαν οι Αμερικάνοι να έχουν μία ταυτότητα

η οποία δεν είναι πρακτικά ταυτότητα και δεν είναι κατάλληλη για να αναγνωρίζεις κάποιον;

Όλα ξεκίνησαν με την Μεγάλη Ύφεση πολλά χρόνια πριν

όταν η κυβέρνηση δημιούργησε το πρόγραμμα κοινωνικής ασφάλισης,

ένα είδος υποχρεωτικής σύνταξης:

Οι πολίτες θα έπρεπε να πληρώνουν όσα χρόνια

δουλεύουν και να παίρνουν χρήματα αφού συνταξιοδοτηθούν.

Το σκεπτικό ήταν πως ακόμα και αν ο νέος εαυτός σου δεν αποταμίευε

για τα τελευταία χρόνια του, στο τέλος

θα είχε κάποια χρήματα για να ζήσει.

Βέβαια, το αν η Κοινωνική Ασφάλεια μπορεί να θεωρηθεί ως ένα προνόμιο

που προσφέρει η κυβέρνηση, ή ένας προσωπικός τραπεζικός λογαριασμός

είναι αμφιλεγόμενο, αλλά όπως και να 'χει αυτός ο αριθμός δημιουργήθηκε

για να ελέγχει πόσα χρήματα βάζεις μέσα και πόσα βγάζεις έξω.

Φυσικά, αφού αυτό ήταν απλά ένα κυβερνητικό πρόγραμμα

σχετικό με την εργατική ζωή των πολιτών, έπρεπε να κάνουν αίτηση

για την κάρτα κοινωνικής ασφάλισης όταν ξεκινούσαν να δουλεύουν.

Με την πάροδο όμως του χρόνου, αυτό άλλαξε και όσο νεότερος είσαι

τόσο πιο πιθανό είναι να έχεις κάρτα ασφάλισης από την γέννηση σου

παρότι τα μωρά δεν έχουν καμία χρησιμότητα ως εργάτες.

Γιατί έγινε αυτο;

Γυρνάμε πίσω λοιπόν, στο ότι οι Αμερικανοί δεν έχουν ταυτότητα

με έναν αριθμό ταυτότητας, πράγμα το οποίο δυσκολεύει τις υπηρεσίες

να παρακολουθούν τους ανθρώπους στην διάρκεια της ζώης τους.

Με εκατοντάδες εκατομμύρια πολιτών

τα ονόματα και οι ημερομηνίες γεννήσεως δεν είναι μοναδικές,

κάποιοι μετακομίζουν,κάποιοι παντρεύονται και άλλοι αλλάζουν όνομα.

Και όταν προσπαθείς να παρακολουθείς τους πάντες,

όπως για παράδειγμα η Εφορία,

είναι ένα πολυ μεγάλο πρόβλημα, ειδικά στην εποχή πριν τους υπολογιστές.

"Για μισό λεπτό, κοίτα αυτόν τον αριθμό"

είπε η εφορία.

"Δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ταυτότητα"

είπε η κοινωνική ασφάλιση.

Υπάρχουν θέματα ασφαλείας, δεν θα έπρεπε-"

"Yoink!"

Και έτσι η εφορία επωφελήθηκε από την δουλειά

της κοινωνικής ασφάλισης, που απέδωσε έναν αριθμό σε κάθε ενήλικο εργαζόμενο,

κάνοντας ευκολότερη την φορολόγηση.

Εναθάρρυναν τους γονείς να βγάλουν αριθμό κοινωνικής ασφάλισης

για τα παιδία τους προσφέροντας μείωση φόρων.

Παραδόξως η καταμέτρηση των παιδιών για τις φορολογικές εκπτώσεις βασίστηκε στην ηθική.

Η εφορία είπε στους πολίτες:

1. Θα σας δώσουμε φορολογική μείωση για κάθε παιδί. Και:

2. Γράψτε πόσα παιδιά έχετε,

παρακαλώ πείτε την αλήθεια, δεν μπορούμε να το επαληθεύσουμε.

Με το οποίο ζητούσαν, ή μάλλον, παρακαλούσαν τους πολίτες να πουν ψέματα.

Το οποίο και έκαναν, δηλώνοντας στα χαρτιά εκατομμύρια παιδιά "φαντάσματα".

Μόλις όμως απαίτησαν κάθε παιδί να έχει αριθμό κοινωνικης ασφάλισης

συνδεδεμένο με μια βεβαίωση γέννησης

προτού οι γόνεις πάρουν την μείωση,

όλα τα "φαντάσματα" εξαφανίστηκαν.

Αυτό μετέτρεψε τον αριθμό κοινωνικής ασφάλισης σε έναν μοναδικό αριθμό

τον οποίο ειχαν όλοι οι πολίτες από την αρχή

και ο οποίος διευκόλυνε πολλά άλλα μέρη όπως οι τράπεζες,

τα σχολεία, οι εταιρείες και οι σπιτονοικοκύρηδες

να επωφεληθούν και αυτοί από τον αριθμό αυτό, αφού μπορούσαν εύκολα

να παρακολουθούν τους πολίτες, χωρίς να χρειάζεται να εφεύρουν

το δικό τους σύστημα, και να ανταλλάσσουν πληροφορίες

για τους πολίτες μεταξύ των υπηρεσιών.

Αυτό είναι πολύ σημαντικό για τις υπηρεσίες, και έτσι,

η επιθυμία των Αμερικάνων να μην έχουν ταυτότητα οδήγησε,

κάπως αναπόφευκτα,

στο πιο κοντινό πράγμα σε ταυτότητα να χρησιμοποιείται ως υποκατάστατο,

το οποίο εν τέλει ήταν χειρότερο, γιατί ο αριθμός κοινωνικής ασφάλισης

δεν σχεδιαστηκέ ποτέ για τέτοια χρήση.

Και αυτό φαίνεται αφού δεν παρέχει καμία ασφάλεια.

Λοιπόν, οι περισσότεροι αριθμοί ταυτότητας χρησιμοποιούν το εξής ωραίο κόλπο

ώστε να ελέγχουν την εγκυρότητα τους.

Ο πιο έυκολος τρόπος είναι τα δύο τελευταια ψηφία

να είναι το άθροισμα όλων των υπολοίπων.

Όλες οι ταυτότητες και τα bar codes το χρησιμοποιούν επειδή, καθιστά αδύνατο

να εισάγεις έναν λάθος αριθμό σε έναν υπολογιστή

και δυσκολεύει τους απατεώνες να μαντέψουν έναν έγκυρο αριθμό.

Γι' αυτό αν προσπαθήσεις να αγορασεις κάτι διαδικτυακά μαντεύοντας

έναν αριθμό πιστωτικής κάρτας, η ιστοσελίδα ξέρει πως είναι λάθος

προτού καν πατήσεις "Αγορά".

Όμως επειδή ο αριθμός κοινωνικής ασφάλισης δημιουργήθηκε

πολύ καιρό πριν, είναι απλά ένας αριθμός

χωρίς τέτοιους μηχανισμούς ασφαλείας.

Ακόμα χειρότερα, αν έχεις γεννηθεί πριν το 2011 δεν είναι τόσο δύσκολο να μαντέψεις

το μεγαλύτερο μέρος του αριθμού: τα τρία πρώτα ψηφία είναι η πολιτεία όπου

οι γονείς έκαναν αίτηση για την κάρτα, ενώ τα τέσσερα τελευταία απλά μετρούν προς τα πάνω

και τα δύο μεσαία ακολουθούν ένα κανονικό μοτίβο.

Άρα μπορέις να πάρεις έναν αριθμό, να αφαιρέσεις ένα και να έχεις έναν έγκυρο αριθμό

από κάποιον που πιθανώς να γεννήθηκε στο ίδιο νοσοκομείο

με εσένα περίπου την ίδια ώρα.

Επομένως, ένας απατεώνας που ξέρει την ώρα και την τοποθεσία γέννησης σου

μπορεί λογικά να βρει τα πέντε πρώτα ψηφία απλά αναζητώντας στους καταλόγους.

Οι υπηρεσίες ζητούν τα τέσσερα τελευταία ψηφία για αναγνώριση

το οποίο σημαίνει πως δεν είναι και τόσο δύσκολο να βρει κάποιος τον αριθμό σου

από μια διαρροή ασφαλείας οπουδήποτε ή απλά συνδυάζοντας κάποιες πληροφορίες.

Η ίδια η κάρτα δεν βοηθάει επίσης:

ένα απλό κομμάτι χαρτόνι,

και ανάλογα με το πότε εκδόθηκε μπορεί και να μην είναι πλαστικοποιημένη.

Η Κοινωνική Ασφάλιση έγραφε πάνω στις κάρτες

"να μην χρησιμοποιείται για αναγνώριση"

σε μία μάταιη προσπάθεια να σταματήσει τις υπηρεσίες από το να τις ζητούν ως ταυτότητες

αφού δεν υπήρχε τίποτα που να αναγνωρίζει κάποιον πάνω στην κάρτα.

Τελικά τα παράτησαν και αφαίρεσαν την έκφραση

γιατί, σε αντίθεση με το διαβατήριο ή την άδεια οδήγησης,

όλοι οι Αμερικάνοι θα έχουν αυτήν την κάρτα.

Όλα αυτά σημαίνουν πως η κάρτα κοινωνικής ασφάλισης

πιθανώς να είναι λιγότερο ασφαλής από μια κάρτα βιβλιοθήκης

ενώ ταυτόχρονα είναι πολύ πιο σημαντική.

Άρα αποτυγχάνει ως ασφαλής αριθμός,

αποτυγχάνει ως κάλη ταυτότητα,

αλλά τουλάχιστον είναι κοινή* γι' αυτό και οι άνθρωποι την χρησιμοποιούν.

Ω! Γεια σου αστερίσκε, παλιέ μου φίλε.

Φυσικά και αυτό το πρόγραμμα δεν είναι καθολικό:

Δεν έχουν όλοι αριθμό κοινωνικής ασφάλισης

και δεν πληρώνουν όλοι στο πρόγραμμα.

Αν θες να απέχεις από το πρόγραμμα πρέπει απλώς να :

1. Να μην έχεις εισπράξει ποτέ προνόμια κοινωνικής ασφάλισης

και να απαρνηθείς το δικαιώμα σου να εισπράξεις στο μέλλον.

Το οποίο φαίνεται σωστό. Επιπλέον, πρέπει να

είσαι μέλος κάποιας θρησκείας η οποία είναι αντίθετη με την ιδέα της κοινωνικής ασφάλισης.

Συνήθως επειδή είναι ένα είδος ασφάλειας,το οποίο με την σειρά του είναι ένα είδος στοιχήματος.

Αυτό είναι κάπως δύσκολο αλλά μπορείς πάντα να ξεκινήσεις

την δική σου θρησκεία αν θες πραγματικά να αποφύγεις τους φόρους.

Όμως η νέα θρησκεία σου θα πρέπει

να φροντίζει για τους ηλικιωμένους και τα εξαρτώμενα μέλη της.

Αυτό σημαίνει πως πρέπει να δημιουργήσεις ένα δικό σου είδος ασφάλισης

στην θρησκεία σου (ενώ είσαι ενάντια στην ασφάλιση).

Αλλά αν το να δημιουργήσεις μια αντιφατική θρησκεία δεν σε ενοχλεί,

πρεπεί να έχει υπάρξει αδιακόπτως από το 1950.

Αυτό προδίδει πως πρόκειται για μια εξαίρεση συγκεκριμένα

για τους Amish και τους Mennontites (χριστιανικές οργανώσεις)

και σκοτώνει τα σχέδια σου εκτός αν είσαι διατεθειμένος

να αλλάξεις κατά πολύ τον τρόπο ζωής σου.

Δεν τελειώνει όμως εκεί,

συνεχίζοντας θα βρεις και άλλες τέτοιες περίεργες εξαιρέσεις

όπως κάποιους εργαζομένους στα τρένα, πυροσβέστες, κάποιους αστυνομικούς

ή δασκάλους (μόνο στο Σικάγο).

Προφανώς αυτές οι όμαδες ανθρώπων

μπόρεσαν να βγουν από το πρόγραμμα ασφάλισης την στιγμή της δημιουργίας του.

Άρα τίποτα δεν είναι πότε απλό.

Και αυτή είναι η ιστορία της κάρτας κοινωνικής ασφάλισης:

περιλαμβάνει εναν προσωπικο αριθμό, για πολίτες που δεν θέλουν προσωπικό αριθμό,

πάνω σε μια ταυτότητα, που αποτυγχάνει ως ταυτότητα,

και δίνεται σε όλους τους πολίτες - σχεδόν -

για ένα πρόγραμμα που είναι καθολικό - σχεδόν -.