Draw My Life - Game Theory, MatPat, and YOU! - YouTube

56 afleveringen, 500.000 abbonees.

Een leven... voor altijd veranderd...

Dit... is het verhaal van Game Theory.

[Game Theory Intro Muziek]

Hallo, Internet! Welkom bij Game Theory!

En onthoudt: als er geen MatPat op staat, heeft waarschijnlijk iemand anders het gemaakt.

Wacht, kunnen we hier even bij stilstaan?

Want als je even kijkt naar het aantal abbonees

hebben meer dan een half MILJOEN mensen zich op dit kanaal geabbonneerd.

De helft... van EEN MILJOEN.

Nu even serieus?

Ik werk dagelijks met nummers.

En die statistiek, puur als een collectie nummertjes, klopt helemaal.

Maar als je even stilstaat en je bedenkt wat dat nummer nu echt betekent,

dat er honderden duizenden mensen,

echte MENSEN die voor hun computer zitten

wachtende op jouw volgende video - dat maakt indruk.

Werkelijk, ik kan hier niet dankbaar genoeg voor zijn,

want door jullie alle 500.000 - en groeiende -

ben ik door de meest uitdagende periode van mijn leven gekomen,

en, zonder te dramatisch te willen klinken, is de richting van mijn leven veranderd.

Ja. Door JULLIE.

En ik denk dat het belangrijk is voor jullie om dat verhaal te kennen.

Het verhaal achter "Wat Er Gebeurd Wanneer Je een Youtube Video Bekijkt".

Dus, hier is hij - Game Theory's oorsprong, verteld in een 'Draw My Life' video.

Omdat ze leuk zijn. En omdat ik er van geniet te zien hoe dit meisje tekent.

Dus, laten we beginnen?

Om echt te snappen waar de oorsprong van Game Theory ligt, moet je eerst een beetje meer weten over mij.

Hoi, ik ben Matthew Patrick - maar jullie kennen me natuurlijk als MatPat.

Een bijnaam die ik kreeg in groep 6,

en waarvan mijn vrienden super teleurgesteld waren dat ze deze niet zelf hadden bedacht.

Terugkijkend, lijkt hij zo voor de hand liggend.

Ik ben een enigs kind, opgegroeid in Medina, Ohio.

Deze feiten zijn belangrijk voor de volgende redenen:

De eerste zette mij aan tot het spelen van video games.

Mijn vroegste herinneren gaan over mijn slaapkamer met Mario thema en het spelen van Castlevania.

Dus, video games zijn al een deel van mijn leven zolang als ik me kan herinneren.

Dat ik in Ohio ben opgegroeid, leidde tot mijn tweede passie: optreden.

In het midden-westen van Ohio, omgeven door maisvelden

heb je twee opties - sport of theater.

Het feit dat ik een bril heb zorgde ervoor dat ik de eerste optie ontweek

en dus raakte ik betrokken bij het theater.

Erg betrokken.

Ik zong in vijf verschillende koren (nog voor Glee het cool maakte),

en was zowel voorzitter als dans leider.

Ik speelde altviool in een orkest en deed mee aan ongeveer zes theater shows per jaar.

Uhm...

Hoe noemde mensen mij ook alweer? *uitslover*

Ja, dat is zeker voorgekomen.

Oh ja, die. Die bedoelde ik. *homosexueel*

Maar daarnaast was er nog een bijnaam die mij diep aan het hart lag:

Nerd.

Ik hield van school.

Ik hield ervan om te leren!

En ik studeerde, VEEL.

Ik nam extra lessen, gaf zelfs de lunch pauze op,

zodat ik nog meer lessen kon volgen met namen als,

'Creatief Koken' en 'Overleven voor singles'.

Allemaal, omdat ik het leuk vond.

Ik heb zelfs in de zomer vakantie extra lessen gevolgd op de universiteit.

Kortom, ik was... best wel cool.

En ik ging naturlijk naar alle feeestuh.

Niet voor niks.

Ik studeerde af als de beste uit mijn klas (met een perfecte score in mijn examen),

kreeg een academische beurs om naar de universiteit te gaan,

eeeeeeen dit voelt een beetje als opscheppen...

Dus laten we doorgaan naar het minder leuke stuk.

Maar eerst! Universiteit.

Deze tijd rolde voorbij, zonder veel spectakel.

Ik bedoel, ik kwam wel mijn toekomstige vrouw tegen in een game-programeer cursus

waar we samen werkte aan een "Legend of Zelda" parodie die we "Epic of Stew" noemde.

*sarcastisch* Niks belangrijks verder.

Ooh! En ook zij dat dat ik *op scherm* was, zeker het eerste half jaar.

En verder - video games waren nog steel een deel van mijn leven.

Ik was een huis assistent voor de brugklassers voor drie jaar,

en in plaats van bier-feesten, organiseerde ik liever gourmet en game avonden.

Waar we ouderwetse Zelda en DDR games speelde.

*Sarcastisch* Nogmaals, ik was duidelijk populair.

Ik studeerde theater omdat ik later wilde acteren en dirigeren,

en neurowetenschap als een plan B - wie heeft dat immers niet als plan B.

Toen ik 2009 afstudeerde, verhuisde ik naar New York en begon ik met audities en shows,

voor ongeveer twee jaar waarin ik het succes had wat je kunt verwachten van een hongerige acteur.

Als je diep in dit kanaal duikt, en ik bedoel DIEP, kun je zelfs nog videos vinden van die dagen.

Ik heb ze nooit weggehaald omdat ik het interessant vind om oudere videos te kunnen bekijken

om te zien hoe veel het kanaal is veranderd over tijd. Maar zelfs al werkte ik constant

het veranderde niets aan het feit dat ik nog altijd honger leidde en ik leerde snel dat door verschillende redenen

theater niet het leven was waarop ik had gehoopt. 'Spiderman Turn Off The Dark', ik kijk naar jouw.

Ik stond voor een beslissing - ik moest iets veranderen. Sinds de kleuterschool wist ik dat ik het theater in wilde.

Dat had mijn 'roeping' moeten zijn. Neurowetenschap was niet zozeer een plan B,

Het was meer, laten we eerlijk zijn, omdat het cool was om te zeggen: "Hey, ik studeer af in Neurowetenschap".

Om eerlijk te zijn: ik was verdwaald en de wereld was niet van plan mij te helpen. Want, weet je, bedrijven maakt het niets uit

dat je perfect scores haalde in examens en buitenschoolse activeiten. Ze snappen niet

wat het betekend om een dirigent te zijn. Ik was gewoon dat rare "theater kind' met geen echte vaardigheden.

In het begin snapte ik dit niet goed. Ik solicteerde bij innovatieve bedrijven omdat ik dacht dat ze graag

een jonge, onafhankelijke denker wilde. Misschien televisie? Films? Games? Geen van allen!

Ik werd snel wanhopig - bijna twee jaar had ik geen baan.

Ik stuurde elke dag mijn CV uit en hoorde nooit iets terug. Van een jongen die probleemloos door het leven ging

die opgroeide en werkelijk geloofde dat hij alles kon worden wat hij wilde zijn

begon ik te twijfelen aan mijn waarde, mijn intelligentie en zelfs mijn reden van bestaan.

Ik zat vast, gevangen. Ik had slechts een persoon nodig die me een zetje wilde geven, maar niemand deed dat.

Game Theory onstond uit deze wanhoop. Toen ik accepteerde dat mijn theater kennis

waardeloos was, had ik iets nodig om mijn CV indrukwekkend te maken. Iets waarover ik kon zeggen,

"He kijk! Ik heb kennis van onderzoeken en videos bewerken, ben goed in wiskunde en snap de internet cultuur!"

Ik keek op dat moment naar een andere internet serie, "Extra Credits" en rond deze tijd brachten zij

een aflevering uit over 'Opervlakkig leren': Leren door te gamen en dat gaf mij een idee

"Waarom had er nog niemand een show gemaakt waaring gaming en leren samen werden gebracht?" die games gebruikte

als een manier om te leren? Wekenlang bestudeerde ik populaire gameshows. Alles - van hun logos

hun kleurenschemas, tot hun tempo en editing stijl.

Ik had niet genoeg geld voor dure opname apparatuur dus ik haalde afbeeldingen van het internet en bewerkte ze

me de programmas die al op mijn computer stonden. Er was een echo in mijn appartement

dus ik nam mijn videos op in de kast. Dus ja, het lot wilde toch dat ik ooit uit de kast kwam.

Wanneer ik even een pauze wilde tijdens het uitsturen van CV's, stopte ik alles wat ik had in de show.

Game Theory was mijn verademing - de plek waar ik heen kon gaan en me productief en waardevol voelde,

temidden van zoveel afwijzing en zelf twijfel. En toen begon het te groeien. Mensen, JULLIE, zagen mijn videos mijn kanaal

en het beviel wat jullie zagen, ook dankzij websites zoals PAT the NES Punk, Reviewtopia, Screwattack en Game Trailers.

Mijn videos begonnen aandacht te krijgen en hoe meer ik betrokken werd in Youtube, hoe meer ik al die jaren van

wiskunde en data berekenen in de praktijk kon brengen om meer mensen te bereiken.

Ook gebruikte ik mijn ervaring als director om de show beter en grijpender te maken.

Videos bewerken was nieuw voor mij en elke week probeerde ik een nieuw trucje uit - om het weer een beetje beter te maken.

Fans begonnen ook ideeen te delen waar ik nooit van had kunnen dromen met mijn technische limitaties.

Spellingphailer kwam met een logo en het opening thema en veel andere 'Theorists' deden hetzelfde met hun ideen.

Het was mijn show maar ook die van jullie en toen het begon te groeien zagen ook de bedrijven dat.

Op dit punt stond Game Theory aan de top van mijn CV.

Ik riep dat ik wist hoe ik publiek kon trekken op het zelfde moment dat het YouTube netwerk begon te groeien.

Mijn grootste verkoop punt was mijn balans tussen creativiteit en wiskunde. Het kunnen maken van data gedreven beslissingen

en toch de ontvankelijkheid van een Youtuber te behouden. Na vele maanden van lastigvallen en dichte deuren,

en zelfs het doen van gratis werk, kreeg ik uiteindelijk een kans van een mede inwoner van Ohio.

In het begin wisten ze nog niet goed hoe ze me konden gebruiken. Ik vond echter al snel een rol als

YouTube Audience Development Consultant en werkte samen met somige van het platforms grootste kanalen

in hun zoektocht naar groei. Tot de dag van vandaag is Game Theory nog mijn inspirate voor alles wat ik doe.

Waar ik experimenteer om te zien wat wel of niet werkt en hoe jullie erop reageren.

Echter, het is al lang niet meer mijn voornaamste werk. Uiteindelijk, zou ik het graag voltijd willen doen.

Maar tot dan is het mijn missie om elke week een nieuwe aflevering uit te brengen. Want uitendelijk,

of het nu Game Theory is of het helpen vna andere kanalen, is het mijn werk om jullie blij te maken

en het best mogelijke entertainment te geven en het ziet er uit alsof dat lukt.

In het begin van dit jaar was Game Theory nog maar net over de 60-duizend abbonees maar

zie hier al de half miljoen aflevering. Ik begon deze video door te zeggen dat er een leven voor eeuwig was veranderd.

Maar dat is niet helemaal waar. Door dit project te steunen, hielpen jullie mij.

Maar mijn leven was niet het enige wat anders werd. Het succes van Game Theory maakte het mogelijk om

andere mensen en shows waar ik in geloofde te helpen wat weer zorgde dat Ronnie en Gaijin Goombah betrokken raakte.

Het succes van het kanaal maakte nieuwe baan mogelijkheden mogelijk, waarbij ik help het publiek te groeien

van andere kanalen en, in het verlengde al hun kijkers. Als jullie me volgen

op 'de Twits', 'Failbook' en G+ - wat, hebben we nu ook al een subreddit? Man wat een hoop.

Hoe dan ook, zoals loyale Theorists weten kom ik net terug van een vakantie in China en Thailand met mijn vrouw

en beste vriend Stephanie. Dit zijn dingen die nooit hadden kunnen gebeuren zonder jullie steun aan deze show

en wanneer ik geen werk had gehad. Dus, samenvattend, doordat jullie deze show bekijken, die in het begin nog niet eens een show was,

maar een uitgebruide diashow - die ik maakte in een poging te bewijzen

dat ik het waard was om in te huren. Jullie hebben duizende levens veranderd, sommige direct en sommige indirect

en die trend gaat door omdat jullie deze show blijven kijken, de show meer promotie krijgt op YouTube

en daardoor nog meer mensen bereikt en hun leert over welk gek onderwerp wij, als de Game Theory

gemeenschap, die week weer eens hebben bedacht.

Dus laat me afsluiten door mijn ouders te bedanken voor hun liefde en steun, Stephanie voor haar eeuwige

geloof en geduld, mijn vrienden en mede YouTubers die me hebben geholpen. Maar het meeste van alles

elke van jullie individueel die samen dat enorme nummer vormen.

Toen ik opgroeide was het altijd mijn theorie dat *lacht*

Het is altijd mijn theorie geweest dat de acties van een persoon een wereld van verschil kunnen maken - en dat is waar.

Ik ben het levende bewijs dat het kan, maar hey, dat is slechts mijn theorie - en dit is Game Theory.

Een miljoen, we komen eraan!